Tekst “Medytacja o tańcu”

Katarzyna Rochowicz – Medytacja o tańcu

 

Rozluźnić mięśnie i upaść. Oddychać. Oddechem rozpuścić napięcie, rozlać się, rozpłynąć, dryfować. Zamknąć oczy, dryfować. Przez salę, przez życie, przez kosmos, przez ułamki sekundy. Poddać się falom, prądom, poddać się powietrzu. Być nimi i być przeciwko nim. Kierować je w dół, naciskać w dół, żeby wznieść się w górę. Nie walczyć, wykorzystać opór, żeby stabilnie stanąć. Być ciężarem dla ziemi, nie ważyć nic dla wszechświata. Być ciężarem, oddać ciężar, przyjąć ciężar. Być podporą: stabilną, chwiejną, łamiącą się, być człowiekiem.

Rozciągnąć mięśnie, godziny, minuty, sekundy. Rozciągnąć granice, wrażliwość, miłość, rozszerzyć je, żeby objęły całe miasto, kraj, kontynent, planetę, kosmos. Trwać. Przyjmować
i drżeć. Wibrować. Rozwibrować powietrze, rozwibrować cząsteczki, połączyć się w jeden rezonujący byt. Przemieszczać się drżąc, napinając i rozluźniając. Oddychać, być powietrzem, korzystać z powietrza, korzystać z bezdechu. Rwać. Drżeć. Rozgrzewać, rozmarzać, roztajać. Rozpuścić lodowe sople w żołądkach, głowach i sercach. W duszach, w jednej duszy. Rozpuścić lęki, żale i urazy. Rozwiać zasłony dymne, rozbić mury, ściany, rozbić serca. Rozbić serca, rozbić, przyspieszyć, niech biją, niech pompują, niech napędzają. Być nimi, bić nimi, zawsze bić tylko nimi. Rozbić zamarłe mięśnie, rozbić zastygnięte w pół drogi w ucieczce mięśnie.

Rozluźnić, upaść. Oddychać. Oddechem uspokoić rozedrgane ciało, rozwibrowaną krew, oddechem uspokoić bijące serce. Jest bezpieczne. Jest bezpieczne. Zatoczyć dłonią koło, zatoczyć historią koło, zamachnąć się, niech się toczy, niech się potoczy daleko stąd. Roztoczyć nadzieję, rozmarzyć. Rozwiązać stare zagadki i stare supły, wypełnić życie, wypełnić historię. Rozedrzeć krzykiem, rozedrzeć ruchem, rozwibrować, roziskrzyć, rozjaśnić, rozniecić.
Niech iskrzy się, niech iskrzy się światłem, niech iskrzy się ruchem, niech iskrzy się.
Niech iskrzy się stale, niech nie zapada ciemność, niech nie dopada nas zło, niech historia potoczy się daleko stąd, poza miasto, kraj, kontynent, planetę i kosmos.

Rozciągnąć mięśnie, rozciągnąć czas. Rozszerzyć płuca, rozszerzyć pojemność oddechu, rozszerzyć pojemność serca. Rozszerzyć zaufanie, ufać sobie, ufać innym. Przyjąć ciężar, oddać ciężar. Nie walczyć, wykorzystać opór, wykorzystać ciężar, oddychać.

Roztańczyć, rozbłysnąć, rozkochać.

 

***

Tekst mojego autorstwa – otrzymał III nagrodę w kategorii literackiej w konkursie o tańcu organizowanym przez Polski Teatr Tańca w Poznaniu w 2019 roku. Konkurs nosi nazwę 1 strona – 1 spojrzenie – 180 sekund. 

 

 

 

Znajdziesz mnie tutaj!
Facebook
Twitter
Instagram
0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments